Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Παντελής Θαλασσινός - Τυφλές ελπίδες

Μου θυμίζει στιγμές που δεν πήγαινα σπίτι μου γιατί νόμιζα ότι θα με έλιωναν οι τοίχοι.
Μου θυμίζει όταν κοιμόμουν στο αυτοκίνητο κλαμμένος και ξυπνούσα με την ελπίδα ότι όνειρο ήταν. Αλλά δεν ήταν.
Μου θυμίζει έναν εαυτό που θέλω να ξεχάσω, αλλά δεν μπορώ.
Θεέ μου δώσε μου κουράγιο έλεγα, γιατί αν μου δώσεις δύναμη θα τα γαμήσω όλα...
Δεν πέρασε εύκολα, αλλά πέρασε.. Έτσι πιστεύω... Καλή αντάμωση...


Στίχοι: Πέτρος Δουρδουμπάκης Μουσική: Πέτρος Δουρδουμπάκης Πρώτη εκτέλεση: Μελίνα Κανά Άλλες ερμηνείες: Παντελής Θαλασσινός Γιάννης Κότσιρας Δήμητρα Σταθοπούλου

 Είσαι εκείνη που έψαχνα που χρόνια λαχταρούσα στην αγκαλιά σου θα 'θελα για πάντοτε να ζούσα Με πλημμύρισαν τυφλές ελπίδες από κείνη τη στιγμή που μ' είδες πως θα είμαστε μαζί Παραδόθηκα στο κοίταγμά σου πίστεψα στα λόγια τα δικά σου έπεσα μες στη φωτιά

 Πόσο επιπόλαια φέρθηκα μπροστά σου βιάστηκα να ξεδιπλώσω όλα τα φύλλα της καρδιάς Με πλημμύρισαν τυφλές ελπίδες από κείνη τη στιγμή που μ' είδες πως θα είμαστε μαζί Παραδόθηκα στο κοίταγμά σου πίστεψα στα λόγια τα δικά σου έπεσα μες στη φωτιά

2 σχόλια:

  1. to sykgerkimeno tragoudy ,mou ekane na niosw tin agpy me olw to megaleio ,me sevasmo stin ,,,, ,alla stin diki mou fasy eprepe na skeftw polu logika ,ypirxe mia daifora ylikias ,pou perpeep na sevasto gia mena ,sygoyra opis agapa skerei na feygei ,na xanete diakritika ,kia egw ayto ekana,epiasa ton eyto mou na 8elo na ftasw stin akrotita ,alal kia pali 8a exan ton diko mou kosmo kia ysws tin idia tin 3ixi ,edw mporw na pw oty nio8w goiaty eimia anonimos ,fysika akoma tin agapw ,alla to kalo gai mena esty kaiallios 8a fygw apo tin kypro kia 8elo na nomizw oty to ayrio einia gia mena ,allimono se aytous pou den agapisan ,I pragmatiki agape den exei oria alla exeis to to 8raso na fygeis mesa sou as ponas ,den exei symasia eskaou o ponws gia tin 3ixi den gnwrizei synora ,giorgws ,sas eyxomai ta kalitera

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πάντοτε θα λέω στη καρδιά μου πως ήσουν και είσαι όλα τα όνειρα μου
    που δεν μπόρεσα να ζήσω... και αν πρόλαβε και ξημέρωσε και το όνειρο χάθηκε... πάλι σαν οπτασία έρχεσαι και γεμίζεις την σκέψη μου..., σαν γλυκιά ζάλη με μεθάς που με συνεπαίρνει μακριά από την πραγματικότητα..., είσαι ανάμνηση..., νοσταλγία.., νεράιδα..και τι δεν είσαι...?
    μια ζωγραφιά μέσα μου είσαι......
    μόνο μην σβήσεις ποτέ....
    να έρχεσαι όσο πιο συχνά μπορείς στο όνειρο μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια σας είναι ελεύθερα