Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Η ιστορία του λαϊκού τραγουδιού (Μέρος Α)


Η γέννηση του ρεμπέτικου Η ιστορία του αγαπημένου μας λαϊκού τραγουδιού, έχει της ρίζες της στο ρεμπέτικο αφού αποτελεί μετεξέλιξη του.

Του Βοτανικού ο μάγκας Δημήτρης Καμπίτσης 

Ως φυγόκεντρος δύναμη, της εξάπλωσης του ρεμπέτικου τραγουδιού στην Ελλάδα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η εσωτερική μετανάστευση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού, από την επαρχία στα μεγάλα αστικά κέντρα.
  
Άνθρωποι απλοί, βασανισμένοι, με περιορισμένη οικονομική δυνατότητα, μετακομίζουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, φέρνοντας, στις αποσκευές τους τα δικά τους ήθη και έθιμα, δημιουργώντας έτσι μια προσωπική κουλτούρα, με ιδιαίτερους τρόπους έκφρασης.
  
Κεντρομόλος έκφραση αυτής της κουλτούρας, αποτελούν τα ρεμπέτικα τραγούδια, αφού τόσο τα τότε υπάρχοντα δημοτικά, όσο και τα εκλεπτυσμένα ευρωπαϊκά, αδυνατούν να εκφράσουν  τα συναισθήματα, τον πόνο, τις έννοιες και τις σκοτούρες αυτής της μεγάλης λαϊκής μάζας, με αποτέλεσμα να μην βρίσκουν μεγάλη λαϊκή απήχηση.

Το ρεμπέτικο τραγούδι για πρώτη φορά, ακούγεται πίσω από τα σίδερα της φυλακής, ως συντροφιά των φυλακισμένων. Γρήγορα σαν να μεταφέρεται με τον αέρα περνά και στους πολίτες και ακούγεται σε μικρές ταβέρνες και κρασοπουλιά, κουτούκια αλλά και δρόμους.
  
Αυτό το γεγονός, έχει ως αποτέλεσμα, όπως είναι αναμενόμενο, οι πρώτοι ρεμπέτες να μην είναι καθ εαυτού τραγουδοποιοί, αλλά απλοί ανώνυμοι άνθρωποι, που τραγουδούσαν όσα τους εξέφραζαν ή τους παρηγορούσαν, συνοδεία αυτοσχέδιων μουσικών οργάνων από μουσικούς καθαρά εμπειρικούς.
  
Τα πρώτα ρεμπέτικα τραγούδια, αποτελούσαν ένα κράμα ανατολίτικης μελωδίας, με έντονα στοιχεία δημοτικού τραγουδιού, παντρεμένες με την ελληνική ιδιοσυγκρασία, του απλού λαϊκού κόσμου της εποχής.
  
Ο όρος ρεμπέτης, ο οποίος εικάζεται πως χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, υποδηλώνει τον άνθρωπο, που ζεί εκτός των κανόνων που επιβάλει ο νόμος.
  
Αφού τα εν λόγο τραγούδια γεννήθηκαν στην φυλακή, ήταν λογικό να πάρουν την ονομασία τους, από τον χαρακτηρισμό που τότε απεικόνιζε, την  συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων. Τους λεγόμενους μάγκες και κουτσαβάκηδες, που μέσα από το ντύσιμο, την στάση ζωής και την συμπεριφορά τους, έδειχναν ξεκάθαρα ότι περιφρονούσαν εντελώς τους νόμους του κράτους. Υπάκουαν μόνο στους δικούς τους νόμους, που τους επέβαλε η ιδιοσυγκρασία και το ανδρικό φιλότιμο της εποχής.
   
Όπως είναι λογικό επρόκειτο για ανθρώπους περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων, που έμεναν σε φτωχικές παράγκες και παραπήγματα μέσα σε μικρές αυλές.
   
Ως ρεμπέτες δεν χαρακτηρίζονται μόνο όσοι τραγουδούσαν, τα εν λόγο τραγούδια ή έπαιζαν κάποιο αυτοσχέδιο σχετικό μουσικό όργανο, αλλά και όσοι ασπάζονταν τον τρόπο ζωής των πρώτων, συχνάζοντας σε κέντρα που ακούγονταν τέτοια άσματα, ενώ απολάμβαναν άφθονο κρασί και λουλάδες με χασίς και υιοθετούσαν παρόμοιο ντύσιμο συμπεριφορά και στάση ζωής.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια σας είναι ελεύθερα